Mijn eerste trailwedstrijd met Darwin

Afgelopen weekend hebben Darwin en ik onze eerste gezamenlijke trailwedstrijd gelopen, de 18 kilometer bij het Vuurtoren trailfestival op Ameland. Nu was het voor ons allemaal de eerste keer op Ameland, dus we waren heel benieuwd. Nadat we vrijdag op een behoorlijk volle boot heen waren gevaren en in een stampvolle bus naar Hollum waren gereden hadden we slechts 2 dingen kunnen concluderen: Blijkbaar zijn er veel mensen die zo’n trailloopje op Ameland de moeite waard vinden, en Darwin heeft zich prima gedragen in de eerste keer openbaar vervoer.Darwin met routepijlOns appartement lag op 50 meter lopen van de start (toegegeven, Hollum is ook niet echt groot en dat gebeurt dus al snel), en tijdens onze eerste wandeling kwamen we al snel een deel van de route tegen. Die hebben we maar even gevolgd, parcoursverkenning is belangrijk 😉 Gezien zowel Stephan als ik met Darwin vrijwilliger zouden zijn op de dag dat we niet liepen hadden we ’s avonds nog een korte briefing en kregen we onze informatie. Ook Darwin werd officieel benoemd als vrijwilliger 🙂CAM01887

Zaterdag was voor Darwin en mij de grote dag, ik was heel benieuwd hoe hij het zou vinden en of we andere mensen niet tot last zouden zijn. Uiteraard konden we beiden de afstand goed aan, het is niet de bedoeling dat we moeten uitstappen omdat Darwin uitgeput is. Voor de start was hij wel wat opgewonden, maar dat lag wel in lijn der verwachting gezien de licht gespannen sfeer die er vaak hangt voor een wedstrijd. Na de start wilde hij alleen maar vooruit rennen en moest ik hem de eerste kilometer regelmatig corrigeren om te voorkomen dat hij zichzelf zou uitputten door aan de lijn te blijven trekken. Gelukkig was die opwinding tegen de tijd dat we bij de vuurtoren aankwamen alweer over, en konden we overschakelen op de gewone hardloop-modus.

Nu kregen we een leuk stukje door de duinen, constant duintje op-duintje af over goed beloopbare paden. Van dat mulle zand wordt ik vaak zo chagrijnig 😉 Gelukkig hadden we hier en daar een een poeltje langs het pad waarin Darwin even kon afkoelen, want de temperatuur was veel hoger dan verwacht (beter gezegd, er was zon terwijl volledige bewolking voorspeld was, jippie!). Eigenlijk liepen zowel Darwin als ik vrij ontspannen en rustig, alleen op de stukken strand wilde hij graag harder en spelen. Maar ach, hij wilde daar in ieder geval lekker doorlopen, dus dat deden we dan ook maar. Na een mul ruiterpad van 1,5 km (tsja, dat mulle zand moesten we toch ergens tegen gaan komen in de duinen) kwamen we al vrij snel bij de verzorgingspost op het strand aan. Water moest meneer niet, dus dat dronk ik maar op. De sportdrank daarentegen vond hij érg lekker, en ik weet dus hoe ik hem van de zomer aan het drinken moet krijgen als hij het zelf nog niet nodig vindt, hehe. Na iedereen gedag te hebben gezegd renden we nog even naar de branding toe (tsja, het moet wel leuk blijven toch?), om daarna onze weg richting het bos te vervolgen. Daar hadden we nog een ontzettend leuk en soms pittig stukje door het bos. Korte felle klimmetjes, leuke smalle paadjes, nog een klein lusje door het duin heen, en toen was het alweer bijna uit met de pret. Vlak voor de finishNog even de weg aflopen richting het centrum van Hollum, en de laatste 50 meter was Darwin nog te porren voor een eindsprintje. Ik denk dat hij het bier al kon ruiken!

Bier!

Tijdens het lopen en achteraf heb ik meerdere keren de vraag/opmerking gehad ‘dat hij dit zeker al vaak gedaan had?’. Gezien dit pas de eerste keer op een wedstrijd was ben ik echt super trots dat hij het heeft doen lijken alsof dit de normaalste zaak van de wereld voor hem is 😀 Ook heb ik een paar keer gehoord ‘Wat leuk, ik had *fikkie* ook wel mee kunnen nemen.’. Dat kan natuurlijk ook, maar dan moet je er wel rekening mee houden dat je echt samen loopt.

Dus hierbij wat tips voor het meenemen van je hond op reguliere evenementen:

  • BELANGRIJK! Vraag ruim van tevoren aan de organisatie of het toegestaan is om met hond te lopen. In sommige gebieden worden honden niet toegelaten, en sommige parcoursen lenen zich er ook niet goed voor. Of ze hebben gewoon geen zin in extra gedoe, respecteer dat, het blijft hún evenement. Neem de hond dan niet tóch mee om te kijken of je ermee wegkomt.
  • Zorg ervoor dat je zeker weet dat de hond de afstand aankan. Je staat toch raar te kijken als hij 5 km voor de finish weigert nog verder te lopen. Of erger nog, een hond die doorgaat tot hij er letterlijk bij neervalt!
  • Neem water en eten mee voor onderweg, en een drinkbakje. Bij een bekervrije trail heb ik sowieso mijn eigen bekertje bij me, en die deel ik dan gewoon met Darwin (dat zal niet iedereen doen, dat weet ik, hahaha).
  • Leer de hond zo veel mogelijk aan 1 kant te lopen, zodat de andere kant vrij blijft voor mensen die willen inhalen. Helemaal als ze niet zo’n fan zijn van honden zullen ze het waarderen ruimte te krijgen.
  • Pas je verwachtingen aan. Als je een PR of andere specifieke tijd wil lopen, laat dan lekker de hond thuis en ga presteren. Met hond loop je ontspannen en hou je het leuk voor allebei. Ga niet lopen pushen, maar ren lekker samen door een plas water langs de route om af te koelen!
  • Afhankelijk van het parcours kan het handiger zijn om achteraan te starten (wanneer de eerste kilometers veel brede paden hebben), of gewoon op de plek waar je verwacht te zullen lopen (bij smallere paden). Achteraan starten met hond is prettig omdat je niet zo hoeft op te letten in de meute, maar het inhalen op smalle paden is met een hond weer vele malen lastiger. En gezien ik persoonlijk dan ook weer niet van plan ben om 2x langer over een parcours te doen dan nodig is, start ik dan toch liever wat verder naar voren toe.
  • Houd de hond aangelijnd. Hoe goed hij ook luistert, het is (ook voor andere mensen) een veilig idee dat hij vast zit. Als je doodsbang bent voor honden wil je wel gewoon ontspannen je wedstrijdjes kunnen lopen, toch?
  • En voorkom verder op iedere manier mogelijk dat mensen last hebben van je hond. Zorg ervoor dat je eventuele ontlasting kan opruimen van het pad, dat hij niet als een malle de hele tijd blaft, dat de lijn geen obstakel vormt, etc. Je wilt natuurlijk wel dat je hond welkom blíjft… 😉
Advertenties

Aandacht krijgen (en niet vragen, uitlokken, of afdwingen)

Een paar weken terug heb ik de workshop Contact & Co gevolgd van Geertje Schijf. Een absolute aanrader voor mensen wier hond in bepaalde gevallen teveel gefocust is op {iets willekeurigs buiten}, en dan niet meer bereikbaar is voor de eigenaar. Bijvoorbeeld bij te grote opwinding bij het zien van andere honden, het najagen van auto’s, overmatig blaffen tijdens behendigheidswedstrijden of constant afgeleid zijn in drukke situaties (dit waren enkele redenen van mijn medecursisten die dag). Ik ging er heen vanuit pure interesse, én omdat Darwin (mijn Aussie van 14 maanden) uit frustratie omdat hij er niet naartoe kan aan de lijn kan uitvallen naar andere honden. Gelukkig niet met ‘gewoon’ uitlaten, maar wel als er meer opwinding in het spel is zoals met hardlopen of in het bos.

Eerst hadden we een gedeelte theorie. Klinkt misschien saai, maar was het absoluut niet, wat kon zij dat ontzettend leuk brengen! Wat een beetje humor en leuke voorbeelden wel niet uitmaken als je mensen wat wilt leren… Vervolgens begonnen de praktijkoefeningen. Eerst een lesje lichaamstaal kijken, hoe zie je bijvoorbeeld het verschil tussen ‘echt’ snuffelen en ‘ik-kan-het-even-niet-meer-aan’ snuffelen (intens snuffelen op dezelfde plek vs luchtiger snuffelen en ondertussen rondkijken).

Daarna kwamen de aandachtsoefeningen; hond belonen voor aandacht geven en wandelen met aandacht. Uitgangspunt bij beide oefeningen is dat de hond uit zichzelf contact maakt (en je dat beloont), zonder dat jij aandacht vraagt. Maar waarom zou je wachten tot hij uit zichzelf contact maakt terwijl je hem ook kan roepen? Als je altijd de aandacht van je hond moet vragen bij afleidingen kan het voorkomen dat jij zelf een keer een afleiding mist, en de hond toch (op een ongewenste manier?) reageert. Wanneer je de hond leert contact met jou te maken wanneer hij een afleiding waarneemt, zal hij dus ook contact met jou zoeken als jij die afleiding over het hoofd ziet. Het voorbeeld uit mijn workshop: Je loopt op straat en er zit ergens een kat die jij niet hebt gezien. De hond die alleen geleerd heeft aandacht aan de baas te geven wanneer zijn naam wordt geroepen kan besluiten op de kat af te springen. Waarna je als eigenaar overrompeld staat te kijken, want jij had die kat immers gemist. De andere hond merkt de kat op, en kijkt vervolgens naar zijn eigenaar ‘Hé, hé, zie jij die kat ook! Moet ik daar wat mee?’. Als eigenaar denk je dan ‘Geen flauw idee wat jij denkt te zien, maar WAT GOED DAT JE CONTACT MAAKT!’ en beloont de hond enthousiast.

En nu denk je misschien, hartstikke leuk die oefeningetjes, maar hoe helpt ‘wandelen met aandacht’ in een omgeving met relatief weinig prikkels met het oplossen van het probleemgedrag dat in het begin werd genoemd? Eigenlijk is dat heel simpel. Als je een kind leert rekenen begin je niet meteen met machten en wortels, maar met kleine optelsommetjes. Zo werkt dat ook bij honden. Ik ga met Darwin dus niet meteen hardlopen langs een groep spelende honden en dan verwachten dat hij contact met mij maakt (want dat gebeurt dus echt niet!), maar ik begin bij het begin. Dat betekent gewoon in de wijk wandelen en andere plekken met aangelijnde honden opzoeken, en dan terwijl we nog op ruime afstand staan belonen als hij contact met mij maakt i.p.v. naar de hond te staren. Ook al zou het in deze situatie goed gaan, ik wil dat hij leert dat aan de lijn lopen betekent dat hij contact met mij zoekt en niet met de andere hond. Pas als dat op steeds kleinere afstand goed gaat, kunnen we de moeilijkheidsgraad gaan verhogen. Zorgen voor opwinding door te gaan hardlopen of Darwin een klein beetje op te jutten met een speeltje, of juist door middel van een andere hond door die te laten spelen of rennen.

In ieder geval heb ik na de workshop weer hernieuwde motivatie en handvatten om met Darwin te werken aan het verbreken van zijn focus op andere honden. Sinds we hier weer vrij intensief mee bezig zijn zie ik al flinke vooruitgang in zowel het krijgen van zijn aandacht in drukkere situaties zonder honden (zoals de markt) en in het krijgen van aandacht als we een andere hond zien. Het is voor hem nog steeds lastig om zijn blik ‘los te maken’ van een hond, maar zodra dat eenmaal lukt focust hij zich niet weer opnieuw zo intens. Van de week liepen we zelfs enige tijd op 10 meter afstand achter een klein hondje aan dat naar een losloopstukje gebracht werd. Daar ging het vervolgens uitdagend langs het hek op rennen, maar de lijn van Darwin heeft geen moment strak gestaan en hij heeft zich niet overmatig op de hond gefocust. Ha, de aanhouder wint!

Tijdens de cursus moesten we ook bepalen welke doelen we wilden gaan bereiken, mijn doelen met Darwin zal ik ook nog even delen.

Korte Termijn

Aangelijnd op minimaal 3 meter langs zich rustig gedragende honden kunnen lopen terwijl de lijn ontspannen blijft en hij meer contact met mij heeft dan zich op de andere hond focust.

Middellange Termijn

Vlak langs rustige honden kunnen lopen met ontspannen lijn en hoofdzakelijk aandacht voor mij, ook in het bos. Op ruime afstand (+- 10 meter) drukke honden kunnen negeren en met ontspannen lijn meelopen, en tijdens hardlopen het houden van een ontspannen lijn als de afstand tot de andere hond minstens 4 meter is.

Lange Termijn

In iedere situatie met ontspannen lijn en voornamelijk aandacht voor mij meelopen, ongeacht hoe gek andere honden of mensen doen.

De Perfecte Hond?

Als je aan een willekeurig persoon op straat vraagt hoe een normale hond zich gedraagt krijg je waarschijnlijk iets te horen als ‘lief voor mensen en andere dieren, blaft weinig, loopt vrolijk en netjes met de eigenaren mee, rent niet weg ergens achteraan, is niet bang voor dingen, etc.’. Kort gezegd, men omschrijft een perfecte hond die 100% voldoet aan alle verwachtingen die we als maatschappij aan onze honden stellen. Maar hoe realistisch is het om te denken dat een ‘normale’ hond aan al die eisen voldoet? Als alleen de honden die aan dat profiel voldoen normaal zijn, denk ik dat we er in Nederland weinig normale honden op na houden.

Als niet-hondenbezitter is iemand misschien inderdaad snel geneigd te denken dat de gemiddelde hond probleemloos is, want de meeste honden kan je zonder problemen langslopen en zelfs aanhalen. En mocht er eens eentje niet vriendelijk reageren, dan wordt die gewoon afgedaan als ‘niet normaal’. Ik denk dat de meeste hondeneigenaren wat dat betreft al realistischer zijn, oftewel omdat hun eigen hond niet aan dat profiel voldoet, oftewel omdat ze regelmatig honden tegenkomen die daar niet aan voldoen.

Gezien mijn interesse in probleemgedrag van huisdieren, en dan voornamelijk honden, had ik al het idee dat een erg hoog percentage honden niet volledig past in het profiel van die ‘perfecte’ hond. Nu ik enige tijd met veel honden werk, is dat alleen maar bevestigd. Iedere hond heeft zijn/haar eigen gebruiksaanwijzing! Natuurlijk is die bij de ene hond aanzienlijk langer dan bij de andere, maar eigenlijk is er bij iedere hond wel een ‘maar’ te vinden.

Hij/zij is ontzettend lief, maar

  • trekt aan de lijn
  • valt (aan de lijn) soms uit naar andere honden
  • is bang van (harde) knallen, en wil dan alleen nog maar naar huis
  • kan niet goed alleen thuis blijven
  • is bang voor vreemde mensen (of die met een muts, opvallend haar, raar loopje, etc.)
  • valt uit naar vreemde mensen (vaak gerelateerd aan angst, maar dit uit zich op een andere manier)
  • blaft veel
  • rent achter hardlopers/fietsers/auto’s/katten aan
  • heeft voernijd
  • luistert niet
  • is te druk/enthousiast (altijd, of bij binnenkomst bezoek, etc.)
  • en ga zo maar door…

Zijn al deze honden nu abnormaal? Want in dat geval kom ik blijkbaar alleen maar abnormale honden tegen!

Moraal van dit verhaal: De gemiddelde hond in Nederland voldoet niet volledig aan alle eisen die we aan hem stellen. Maakt dit al deze honden tot minder geschikte huisgenoten? Zeker niet! De meeste van bovenstaande problemen zijn er uit te trainen met voldoende tijd en geduld, en wanneer ze in geringe mate aanwezig zijn valt er prima mee te leven. Bijvoorbeeld, mijn eigen hond vindt het niet prettig als vreemden contact met hem ‘afdwingen’ (aanstaren, recht op hem af lopen en hand uitsteken). Vind ik dat heel erg? Nee. Mij moet je als vreemde ook niet zomaar op straat proberen te omhelzen, grote kans dat ook ik daar niet van gediend ben. Als onbekende kan je Darwin prima aanhalen, maar wel in ZIJN tempo. En vertrouwt hij je niet, dan heb je mooi pech! Volgende keer beter 🙂

Oh ja, voor de duidelijkheid, die ‘perfecte’ honden bestaan zeker wel, en zijn het resultaat van een stabiel karakter, gecombineerd met een bij die hond passende opvoeding en training. En even belangrijk, zonder traumatische ervaringen! Want zelfs de meest perfecte hond kan door slechte ervaringen opeens toch bang of agressief worden…

Darwin

Lees verder

Sociaal gedrag?

Het werken met honden is hartstikke leuk, maar soms komen er situaties voor waar mijn haren recht overeind van gaan staan. En in dit geval was het ook nog eens onmogelijk om de verantwoordelijke erop aan te spreken…

Stel, je hebt een hond met wat problemen. Deze hond valt uit naar alle dingen/personen die ze eng vind, en helaas is dat nogal veel. Zo zijn fietsers een uitdaging, evenals scooters, scootmobielen, of onbekenden die haar aanstaren. Maar waar ze vooral héél heftig en al vanaf grote afstand op reageert zijn andere honden. Als je een stuk met haar wilt wandelen is dat (voor beiden!) niet echt een leuke ervaring vanwege het uitvallen. Iedere wandeling is eigenlijk een verkapte trainingssessie, want je probeert zoveel mogelijk te voorkomen dat ze uitvalt. Iedere keer dat zij zich toch weer zo onzeker voelt dat ze uitvalt, is namelijk een stap achteruit in haar training. Dus wat doe je dan, je wandelt naar een fietsvrij parkje met ruim grasveld, waar honden aangelijnd moeten zijn en op een tijd dat kinderen op school zitten. Op deze plaats kan je behoorlijk ongestoord met haar oefenen, want er komen relatief weinig mensen langs en door het ruime grasveld kan je voldoende afstand creëren tot ‘enge’ dingen. Beter dan dat wordt het niet, toch?

Tsja, tot je bij een bocht opeens een oudere dame aan ziet komen lopen met een klein, pluizig hondje. Hm, dat is echt nog teveel voor jouw hond, dus voordat die doorheeft dat er een andere hond in de buurt is vraag je aandacht en loop je van het kleine hondje weg. Even de afstand vergroten en jouw hond afleiden tot ze voorbij gelopen zijn. Opeens hoor je wat zacht geritsel achter je, en draait jouw (grote!) hond zich om om direct uit te vallen. Blijkt dat kleine hondje los te lopen, en vol op die van jou af gerend te zijn om te spelen, leuk! Omdat je dit niet had verwacht, kan je jouw hond maar net tegenhouden. En terwijl jouw hond aan het einde van de korte lijn volledig door het lint gaat, blijft het kleine hondje vrolijk op een paar meter afstand heen en weer rennen en jouw hond uitdagen.

Ik kan me voorstellen dat je ondertussen wel een beetje gek aan het worden bent, toch?

Ja inderdaad, dit is mij overkomen tijdens een ronde met Laika. En misschien moet je het verhaal nog eens lezen, maar dan merk je dat er nog een belangrijk persoon ontbreekt. Juist ja, de eigenaresse van het kleine hondje. Want wat deed zij toen haar hond afrende op een aangelijnde, grote hond die duidelijk van hen weggeleid werd? Niets. Wat deed zij toen haar hond Laika bleef uitdagen terwijl ze zag dat Laika uitviel? Niets. Toen ik haar toeriep dat ze haar hond bij zich moest roepen stond ze me eerst even verwaand aan te kijken (met een blik van ‘de jouwe valt uit hoor, niet die van mij’), en vervolgens riep ze dan maar een keer. En wat deed de hond vervolgens? Juist ja, niets, want luisteren terwijl hij aan het ‘spelen’ was ging toch echt niet gebeuren…

Het kan aan mij liggen, maar ik vind dit heel asociaal gedrag. Sowieso is het niet handig om een loslopende hond te laten afrennen op een aangelijnde hond, maar als je dan ook nog simpelweg weigert in te grijpen als het niet goed gaat vind ik op zijn zachtst gezegd ‘vreemd’. Een loslopende hond dien je ten allen tijde onder controle te hebben, maar zeker als je besluit hem los te laten op terrein waar hij aangelijnd dient te zijn. Stel nu dat de andere hond agressief is en zonder waarschuwing bijt, wil je dat jouw hond dat gevaar loopt? Of misschien loopt die andere hond aan de lijn omdat hij heel oud is, of herstellende van een operatie. Wil je het dan echt op je geweten hebben dat zo’n hond door jouw hond 2 weken pijn heeft met lopen? Het is een kleine moeite om jouw hond even bij je te houden tot je aan de andere eigenaar kan vragen of die ervan gediend is dat ze kennismaken. En geloof me, die andere eigenaar zal je daar heel, heel dankbaar voor zijn!

Nieuw in Veenendaal

Als enthousiast hardloopster lees je wel eens hardloopmagazines. En soms staat daar iets in wat je direct op een idee brengt. Zo had ik dat een tijdje geleden met een artikel over ‘dogrunning’, een concept dat overgekomen is uit Amerika. Een dogrunner huur je in om met jouw hond te gaan hardlopen, zodat hij/zij overtollige energie kwijtraakt en tegelijkertijd lekker samen met iemand bezig is. Toen ik dat las dacht ik meteen ‘waarom woon ik nou niet in Amerika, dat wil ik doen!’. Tsja, gezien verhuizen naar de VS een nogal overdreven reactie zou zijn, heb ik besloten het concept hierheen te halen. Op enkele andere plaatsen in Nederland was het al mogelijk om een dogrunner in te huren, maar nu kan het ook in ons eigen Veenendaal! Omdat dit concept nog vrij nieuw is heb ik besloten het te combineren met een uitlaatservice, zodat eigenaren vrij zijn in de keuze voor dogrunning. Of daar later naartoe kunnen overstappen natuurlijk 😉